Eva Cassidy, the greatest, a máis grande, a única capaz de emocionarme, as súas versións son sinxelamente soberbias. Moitas veces a beleza pasa anos oculta. Tamén Emily Dickinson pasou a súa vida creando os poemas máis belos e un bo día foi rescatada do esquecemento (a inxuria e o rudo encono, I presume). Igual, a inmarcescible Cassidy, estivemos a piques de non poder gozar co seu talento, felizmente, alguén sacou á luz a súa obra.
Time after time: Eva Cassidy

Caneiro, non dijas sandeces. Two in a row. Dous nun día, bis repetita, ai, meu Deus (Sempre con maiúscula, e logo?) que faremos dos días que nos resten, seremos avestruces, tolos, ou sabios resignados. ¿A onde nos levarán as mareas? ¿Sempre á mesma praia, ou irán pouco a pouco, paseniño, pleonasmo vai, pleonasmo vén , levándonos a mar aberto a mercé dos temporais, comida para o Leviatán , mas livres, livres e lusos ilusos, no mar dos arjasos, meu ben.

Yolanda, sije afiando o teu beizo de garza, inadvertidamente pasto das chamas que consomen a alguén, a quén? Xa sei que non se acentúa, lanjrán.

Velaí, velaiña que aquí estou eeeu coma ti, coma unha volalla, topeneando contra a luz, ai Virxe santísima do sagrado manancial das ideas que leva a auga que decorre entre as túas mans cando rezas, bágoas son que choras polos demais, e que se perden na vertixe, voraxinosa do remuiño afogador de pensamentos e luído de mágoas de carpideiras viuvas, ó mencer.
Nosense, isn´t it? Ai amijo, ech´o kai.
Nótese o efecto do CH3COOH sobre o pronome persoal, pa cajarse!
Aquí estou, casi desnudo
como los hijos
de la mar. Feo si, enorme si, pero auténtico